Ryszard Raczyński: O mnie – prawie wszystko.

Ryszard Raczyński

O mnie – prawie wszystko.

I. Kształcenie i przygotowanie do zawodu.

• 1958-1965 Szkoła Podstawowa Nr 5 w Otwocku – Świdrze;

W dniu 25 maja 2002 r. już jako Mazowiecki Kurator Oświaty na zaproszenie swojej Szkoły Podstawowej Nr 5 wziąłem udział w uroczystości nadania szkole imienia Jadwigi Korczakowskiej – pisarki, poetki, autorki wierszy, opowiadań i książek dla dzieci. Tym bardziej było to wzruszające, że przecież w latach 1958-1965 byłem uczniem tej szkoły. W uroczystości wziął udział były dyrektor szkoły Pan Józef Mart, którego podpis figuruje na moim świadectwie ukończenia szkoły. Najbardziej pasjonujące i fantastyczne jest jednak to, że Panią Jadwigę Korczakowską znałem osobiście jako dziecko i nastolatek, gdyż mieszkała Ona w Świdrze, przy ul. Bagatela po sąsiedzku z naszą rodziną. Była osobą bardzo elegancką, miłą, przyjazną i otwartą. Nasza Babcia Marianna dostarczała Pani Korczakowskiej ze wsi cielęcinę i nabiał, a Wujek Antoni jako cieśla pomagał Jej we wszelkich pracach porządkowo-budowlanych na terenie posiadłości. Warto wspomnieć, że syn Pani Korczakowskiej – Jacek, który także był obecny na uroczystości, to przecież wybitny poeta, autor tekstów wielu znanych piosenek.

W dniu 28 maja 1961 roku przystąpiłem do I Komunii Świętej w Kościele Św. Teresy w Świdrze. Kilka lat później przystąpiłem do sakramentu Bierzmowania /wybrałem sobie imię Andrzej. W latach 1951-1963 zamieszkiwaliśmy w Świdrze, przy ul. Pogodnej 3 m.4; ponieważ drewniak „świdermajer” był przeznaczony do rozbiórki otrzymaliśmy mieszkanie w nowym bloku w Otwocku przy ul. Andriollego 32/33 m.12, w którym moja mama Kazimiera mieszkała do śmierci tj. do listopada 2017 r.

• 1965-1970 Technikum Mechaniki Precyzyjnej – technik aparatury kontrolno-pomiarowej i mechanicznej automatyki przemysłowej;

Będąc uczniem Technikum w tamtych latach 1965-1970 nie miałem świadomości z jakimi wspaniałymi nauczycielami szkoły w tamtych latach przyszło mi się uczyć. Po bardzo wielu latach okazało się, że niektórzy z nich mają wspaniałą kartę konspiracyjną, wybitnie zasłużyli się Polsce w okresie okupacji. Wspomnę o dwóch wybitnych nauczycielach, którzy cieszyli się wśród uczniów olbrzymim autorytetem i uznaniem.

1. Dyrektor Technikum w latach 1955-1969 Pan Edmund Pokrzywa ps. „Konrad”, harcmistrz, podporucznik AK. Współorganizował konspiracyjną służbę harcerską Szarych Szeregów w Ursusie, był także szefem kompanii w strukturach AK. Edmund Pokrzywa został upamiętniony za sprawą odsłoniętego we wrześniu 2013 r. poświęconego mu kamienia-pomnika w Parku Czechowickim w Warszawie-Ursusie.

2. Zastępca dyrektora Technikum w latach 1955-1979 Pan Jan Kowalski ps.„Lis” porucznik, w okresie okupacji dowódca plutonu 763 w Armii Krajowej Obwodu „Obroża” na terenie dzisiejszej Gminy Halinów. Po wielu latach 15 sierpnia 2022 roku został odsłonięty w Wielgolesie Brzezińskim pamiątkowy obelisk poświęcony żołnierzom 763 plutonu i jego dowódcy Janowi Kowalskiemu ps.”Lis”. Jako były uczeń, a także nauczyciel, późniejszy współpracownik Jana Kowalskiego współpracowałem w latach 2020/21 przy uzupełnieniu i redakcji II wydania broszury „Czwarta kompania Rejon „Dęby” Armii Krajowej”. Wydawnictwo ukazało się pod patronatem Burmistrza Halinowa. Na stronie 81 jest podziękowanie dla mnie za współpracę i nadesłane archiwalne zdjęcia z Technikum Mechaniki Precyzyjnej. Ogrom materiałów w tej sprawie jest na Facebooku poświęconym wymienionej kompanii AK. Inicjatorką i autorką wszelkich wyżej wymienionych przedsięwzięć historycznych związanych z osobą Pana Jana Kowalskiego i żołnierzy AK z Rejonu „Dęby” jest Pani redaktor Anna Dziemska z Katolickiej Agencji Informacyjnej, prowadząca w/w stronę na Facebooku. Pani Anna Dziemska jest także autorką felietonu poświęconego mojej osobie pt: „Ryszard Raczyński uczeń i współpracownik Jana Kowalskiego” zamieszczonego w marcu 2021 r. na łamach internetowego wydania www.kurierskruda.pl.

Jako uczeń Technikum Mechaniki Precyzyjnej byłem sekretarzem klasowym tzn. prowadziłem dziennik lekcyjny i wypisywałem świadectwa za wychowawcę. Po wielu latach już jako nauczyciel zachowałem nasz klasowy dziennik kl. Va w archiwum domowym.

• 1970-1974 Politechnika Warszawska Wydział Mechaniki Precyzyjnej – inżynier technologii przyrządów precyzyjnych;

Byłem zaskoczony i zdziwiony, kiedy na pierwszym spotkaniu w roku akademickim 1970/71 zostałem przez władze Wydziału wyczytany/wyznaczony jako starosta naszej grupy studenckiej. Do dziś nie wiem dlaczego i jakie kryteria temu przyświecały.

• 1974-1975 Szkoła Oficerów Rezerwy – służba uzbrojenia i elektroniki Olsztyn/Pomiechówek – porucznik;

• 1975-1976 – Politechnika Warszawska Studium Pedagogiczne w zakresie szkolnictwa zawodowego;

• 1996-1998 Uniwersytet Warszawski Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych- magister stosunków międzynarodowych;

• 2000 – Kolegium Kształcenia Zawodowego TPD i Wyższej Szkoły Pedagogiki Specjalnej – Zarządzanie oświatą w placówkach szkolnictwa masowego i specjalnego.

II. Moja droga zawodowa i wkład w rozwój oświaty Miasta Stołecznego Warszawy i Mazowsza w okresie 42 – lat pracy nauczycielskiej i działalności społecznej

1. Nauczyciel, wicedyrektor i dyrektor Zespołu Szkół Mechaniki Precyzyjnej w latach 1975-1995 i inicjator powołania LXXII Liceum Ogólnokształcącego im. gen. Jakuba Jasińskiego, ul. Grochowska 346/348 w roku 1991;

Moją inicjatywę powołania LXXII Liceum Ogólnokształcącego przy Zespole Szkół Mechaniki Precyzyjnej uważam za największe swoje życiowe przedsięwzięcie o charakterze historycznym, jest to mój KAMIEŃ MILOWY.

A co jest najważniejsze i co podkreśla wyjątkowość tego zdarzenia to to, że natychmiast, bez wahania pozytywnie odpowiedziałem na apel Koła Wychowanków IV Miejskiego Gimnazjum i Liceum im. gen. Jakuba Jasińskiego, które funkcjonowało w latach 1921-1950 najpierw przy ul. Szerokiej/Wójcika/Kłopotowskiego 5, a od roku 1934 przy ul. Skaryszewskiej 8; w roku 1950 szkołę represyjnie zlikwidowano. Apel był skierowany w roku 1991 do Kuratorium Oświaty w Warszawie, aby jednej z najlepszych szkół średnich na Pradze Południe nadać imię gen. Jakuba Jasińskiego. Cała społeczność szkolna poparła mój wniosek o nadanie imienia gen. Jakuba Jasińskiego naszemu LXXII Liceum Ogólnokształcącemu, a tym samym przejęcie historii i tradycji dawnej szkoły! Liceum zostało założone przez Kuratorium Oświaty w porozumieniu ze mną i za moją zgodą dosłownie w przeciągu kilku dni wakacji 1991 r. Nie planowaliśmy utworzenia Liceum i nie przeprowadzaliśmy rekrutacji tylko przyjęliśmy dwa oddziały/klasy bardzo dobrych uczniów zrekrutowanych ponad plan naboru przez XXXV Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Prusa!

Uroczystość nadania imienia gen. Jakuba Jasińskiego LXXII Liceum Ogólnokształcącemu i poświęcenia nowego sztandaru odbyła się 4 listopada 1992 r. w Kościele Konkatedralnym Bożego Ciała na Kamionku z udziałem ówczesnego proboszcza, wybitnego duchownego, ks. Biskupa Zbigniewa Józefa Kraszewskiego. Na tę okoliczność wspomniane Koło Wychowanków IV Miejskiego Gimnazjum i Liceum im. gen Jakuba Jasińskiego przygotowało unikalne wydawnictwo historyczne o dziejach i historycznych osiągnięciach swojej szkoły w latach 1921-1950; można stwierdzić, że to wydawnictwo w limitowanym nakładzie 500 egzemplarzy jest dzisiaj „białym krukiem”. Na przykościelnym cmentarzu znajduje się symboliczny grób gen. Jakuba Jasińskiego. Rodzicami chrzestnymi sztandaru zostali: dr Maria Łopatkowa wybitna pedagog i prof. dr hab. Andrzej Makowski. Nawiasem mówiąc informacja o tej uroczystości została przez Panią M. Łopatkową zamieszczona na str.47 w książce „Dziecko a polityka czyli walka o miłość” wydanej przez Akademię Pedagogiki Specjalnej w roku 2001. W tej samej książce moja osoba jest wspomniana przez Panią Marię na stronach 86 i 88 w kontekście wyborów do Senatu R.P we wrześniu 1993 r. Otóż byłem pełnomocnikiem listy wyborczej SLD, na której kandydatką była właśnie Pani Maria Łopatkowa. Z tej przyczyny byłem z Nią w stałym kontakcie; otrzymała ZASZCZYTNY MANDAT SENATORA R.P.

Po kilku latach w roku 2006 w archiwum plebanii został odnaleziony dawny sztandar szkoły, potajemnie zabezpieczony i przekazany w 1950 r. na przechowanie przez patriotyczną społeczność szkolną. Warto w tym miejscu wspomnieć, że od roku 2014 do roku 2023 proboszczem konkatedry na Kamionku był ks. Wacław Madej w latach 70-ych uczeń i absolwent Technikum Mechaniki Precyzyjnej, którego uczyłem przedmiotu „automatyka”.

Obecnie w LXXII LO są eksponowane dwa sztandary szkoły symbolizujące ciągłość historii i tradycji!

W Technikum Mechaniki Precyzyjnej działał szczep/drużyna harcerska im. I Warszawskiej Brygady Kawalerii, której byłem komendantem/opiekunem od 1975 r. nasi harcerze opiekowali się Pomnikiem-Obeliskiem I Warszawskiej Brygady Kawalerii zlokalizowanym nad Wisłą naprzeciwko Stadionu Dziesięciolecia. Na obelisku była umieszczona tabliczka o opiece Technikum Mechaniki Precyzyjnej! W szkole na apelach i lekcjach historii spotykaliśmy się z żyjącymi kombatantami tej formacji, nawet zorganizowaliśmy BIEG PAMIĘCI ku czci Brygady ulicami Warszawy od Cmentarza Wojennego przy ul. Kościuszkowców w Aninie do Obelisku nad Wisłą. W Izbie Pamięci szkoły jest Sztandar naszej drużyny harcerskiej im . I Warszawskiej Brygady Kawalerii.

Przez niemal wszystkie lata pracy na „Grochowskiej” redagowałem i prowadziłem kroniki szkolne, gdzie znajdują się teksty i fotorelacje z różnych wydarzeń z życia szkoły! Kroniki te (dwie księgi specjalnie zamówione w drukarni) znajdują się w archiwum szkolnym i są eksponowane przy okazji różnych uroczystości szkolnych.

2. Zastępca Inspektora Oświaty i Wychowania Urzędu Dzielnicy Warszawa Praga Południe w okresie: luty-sierpień 1985;

3. Zastępca dyrektora Wydziału Oświaty Gminy Warszawa – Centrum w latach 1995 – 2002;

Ponieważ w nowo utworzonej Gminie Warszawa-Centrum władzę przejęła koalicja UW-SLD jako członek i działacz SLD na Pradze Południe zdecydowałem się odejść z funkcji nauczyciela i dyrektora szkoły i zostać zastępcą dyrektora Wydziału Oświaty w tej rozległej Gminie. W tym czasie byłem odpowiedzialny za proces projektowania i uchwalania przez Radę Gminy uchwał z zakresu oświaty. Byłem w Wydziale jedyną osobą z praktyką w zakresie zarządzania i organizacji oświaty. W ten sposób np. zostało uchwalone gminne prawo w zakresie reformy systemu edukacji; przede wszystkim zakładanie i prowadzenie sieci Gimnazjów/nowego typu szkoły. Także licea ogólnokształcące zostały przejęta od Kuratora Oświaty do prowadzenia przez Gminy. To wszystko wymagało opracowania pod moim kierownictwem i przedłożenia pod obrady Rady Gminy Warszawa-Centrum dziesiątek uchwał z zakresu prowadzenia przez Gminę szkół podstawowych, gimnazjalnych i licealnych. Były to uchwały m.in. dotyczące sieci szkół (adresy), konkursów na dyrektorów, finansowania i in.

To tutaj nauczyłem się prawa oświatowego, pisania i redagowania aktów prawnych oświatowych, co przydało mi się w dalszej pracy. Nikt w Wydziale się na tym nie znał! Do dzisiaj mam koleżeński kontakt z Panią Anną Urbanowicz dyrektorem Wydziału Oświaty Gminy Warszawa Centrum, b. wiceminister edukacji narodowej.

Ciekawostka! W listopadzie 1997 r. brałem udział w nadaniu Imienia Janusza Kusocińskiego Bursie Szkolnej Nr 7 przy ul. Łukowskiej 25 (są zdjęcia z tej uroczystości). Zostałem poproszony o zostanie Ojcem Chrzestnym Sztandaru Bursy; a najważniejszą ciekawostką było to, że Matką Chrzestną Sztandaru została Wybitna lekkoatletka Pani Maria Kwaśniewska-Maleszewska, która w 1936 r. brała udział w Olimpiadzie w Berlinie! Wówczas świat obiegło zdjęcie, na którym Pani Maria i inne zawodniczki pozują wspólnie z Adolfem Hitlerem! To słynne zdjęcie jest dostępne do dzisiaj w internecie.

Nawiasem mówiąc w roku 2000 byłem przez trzy miesiące zatrudniony w Bursie Szkolnej Nr 7 w charakterze wychowawcy.

4. Mazowiecki Kurator Oświaty w latach 2002 – 2006;

• W tym czasie w Polsce ukształtowała się koalicja rządowa SLD – PSL – UP. Dokonane zostały zmiany na stanowiskach Wojewodów i na stanowiskach Kuratorów Oświaty. Zgłosiłem swoją kandydaturę na stanowisko Mazowieckiego Kuratora Oświaty, chociaż okazało się po czasie, że „namaszczoną” kandydatką na to stanowisko była dyrektorka LO im. M. de Cervantesa! Jednak nie złożyła wszystkich wymaganych dokumentów i mnie wybrano „Fuksem” na to stanowisko! Myślę, że już bardzo długo nie będzie kuratora z SLD, lewicy.

• W tej kadencji oprócz wielu zadań z zakresu nadzoru pedagogicznego, nowością było wdrożenie w 2002 roku egzaminów zewnętrznych gimnazjalnych, a w 2005 roku egzaminów zewnętrznych maturalnych we współpracy z Okręgową Komisją Egzaminacyjną w Warszawie. Ważnym przedsięwzięciem była decyzja o wydawaniu Mazowieckiego Biuletynu Informacyjnego – czasopisma Kuratorium Oświaty w Warszawie. Wyjątkowym Biuletynem okazało się wydanie specjalne nr 3/2005 na okoliczność śmierci Ojca Świętego Jana Pawła II w dniu 2 kwietnia 2005 r.

• Wdrożone w międzyczasie zostały przepisy ustawowe dotyczące awansu zawodowego nauczycieli: stażysta, kontraktowy, mianowany i dyplomowany. Kurator oświaty przeprowadza procedurę/postępowanie nauczycieli na stopień nauczyciela dyplomowanego. Myślę, że podczas mojej czteroletniej kadencji podpisałem wiele setek lub nawet tysięcy „Aktów nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego” na Mazowszu!

• Jako Kurator Oświaty opiniowałem zamiary likwidacji szkół na terenie Mazowsza przez organy prowadzące, czyli jednostki samorządu terytorialnego. Pewnym „chichotem” historii jest to, że jako Kuratorium Oświaty wydaliśmy w tym zakresie pozytywne opinie dla szkół wspomnianych powyżej, z którymi byłem przez lata związany, tj. Technikum Mechaniki Precyzyjnej, Bursa Szkolna nr 7 im. J. Kusocińskiego.

• W latach 2003-2006 byłem członkiem Mazowieckiej Rady Integracji Europejskiej.

• W latach 2002-2005 byłem członkiem Regionalnego Komitetu Sterującego ds. Programu Aktywizacji Obszarów Wiejskich Województwa Mazowieckiego.

• W latach 2002-2005 byłem członkiem Mazowieckiej Wojewódzkiej Rady Programowej Ochotniczych Hufców Pracy.

• W 2004 roku powstał pod moją redakcją pierwszy i jak dotychczas jedyny „Raport o stanie oświaty w województwie mazowieckim za lata 1999 – 2004”. W późniejszych latach prawo oświatowe nie wymagało takich dokumentów.

• W roku 2004 pod moim patronatem, jako Mazowieckiego Kuratora Oświaty, dyrektorzy szkół ponadgimnazjalnych Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy zainicjowali i wprowadzili pilotażowy program „Komputerowego wspomagania rekrutacji uczniów do ówczesnych szkół ponadgimnazjalnych”. Byliśmy w Polsce prekursorami obowiązującego do dzisiaj systemu naboru elektronicznego do szkół!

• Z perspektywy upływu czasu poczytuję sobie za zaszczyt, że mogłem w tej kadencji jako jedyny Mazowiecki Kurator Oświaty współpracować ze Ś.P. Panem Lechem Kaczyńskim – Prezydentem m. st. Warszawy oraz ze Ś.P. Panem Andrzejem Urbańskim – Zastępcą Prezydenta m. st. Warszawy ds. oświaty. Była to współpraca ze wszech miar konstruktywna, merytoryczna i owocna. Pan Lech Kaczyński późniejszy Prezydent R.P. jak wiadomo zginął tragicznie w katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 r. W moim archiwum są dwa zdjęcia z uroczystości wręczenia nagród Prezydenta Warszawy z udziałem L. Kaczyńskiego.

Przy tej okazji wspomnę innych wspaniałych, wybitnych Ludzi świata polityki, którzy zginęli w tej tragicznej katastrofie, a z którymi w różnych okresach swojej publicznej działalności przyszło mi znakomicie współpracować:

Ojciec Józef Joniec – Pijar w Sanktuarium Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży na Siekierkach, wspaniały duszpasterz, autor wspaniałych dzieł dla młodzieży t.j. Parafiada. Jako Mazowiecki Kurator Oświaty wspierałem Jego zaangażowanie, cenię sobie jego podziękowania za tę współpracę. Moje okolicznościowe wspomnienie o jego dokonaniach zamieszczone zostało na stronie www.sanktuarium.siekierki w dniu 10 maja 2022 r. i 2023 r.
Pani Minister Jolanta Szymanek-Deresz – Szefowa Kancelarii Prezydenta R.P. Aleksandra Kwaśniewskiego. Miałem zaszczyt z Nią współpracować także jako Kurator. W październiku 2005 r. Pani Minister wręczyła mi Złoty Krzyż Zasługi. Są liczne zdjęcia z tej uroczystości.
Pan Jerzy Szmajdziński – Minister Obrony Narodowej w rządzie SLD. Jako kurator oświaty towarzyszyłem Mu w wizytacji szkół w Garwolinie (są zdjęcia z tego spotkania),
Pan Paweł Wypych – Minister w Kancelarii Pana Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, a wcześniej w latach 1995-2002 Radny Gminy Warszawa-Centrum. To właśnie wtedy z Nim współpracowałem w zakresie oświaty, jako zastępca dyrektora Wydziału Oświaty Gminy.

Ewenementem i modelowym przykładem odejścia ze stanowiska Mazowieckiego Kuratora Oświaty była moja dobrowolna rezygnacja ze stanowiska wraz ze zmianą koalicji rządowej na PIS. Moja dobrowolna rezygnacja została zauważona i dobrze przyjęta przez opinię publiczną i środowisko oświaty; nawet Gazeta Wyborcza zamieściła stosowny Komunikat w tej sprawie! Bardzo miłym akcentem była propozycja abp. Leszka Sławoja Głódzia – Ordynariusza Diecezji Warszawsko-Praskiej skierowana w tym momencie do mnie, abym wspólnie z Kościołem założył Katolicką Niepubliczną Szkołę! To naprawdę liczący się dowód uznania za moją współpracę z Kościołem w zakresie wychowania dzieci i młodzieży.

Zaakcentuję, że bardzo dobrze współpracowało mi się z abp. L. Głódziem; był serdeczny, otwarty, często żeśmy się spotykali, w niektórych samorządach terenowych obroniliśmy szkoły przed likwidacją! Wspaniałym, dobrodusznym duchownym na Pradze był także ś.p. ks. Bp. Stanisław Kędziora, pochowany na Bródnie. Po lewej stronie Wisły w Archidiecezji Warszawskiej wspaniale współpracowało się z Prymasem kardynałem Józefem Glempem i Bp. Tadeuszem Pikusem od spraw oświatowych. Jest to udokumentowane setkami dokumentów, wydawnictw, zdjęć z uroczystości. TRZEBA CHOCIAŻ CZĘŚĆ TYCH MOICH ZBIORÓW ZACHOWAĆ DLA POTOMNYCH! JEST TO MÓJ APEL SKIEROWANY PRZEDE WSZYSTKIM DO MOJEJ ANI !

5. Nauczyciel i dyrektor Zespołu Szkół Samochodowych i Licealnych nr 1, ul. Hoża 88/Szczęśliwicka 56 w latach 2006 – 2014;

Bardzo ważnym wydarzeniem o charakterze historyczno-wychowawczym w życiu szkoły był udział w Akcji „Posadź DĄB PAMIĘCI” ofiarom zbrodni katyńskiej”. Inicjatorem tej zaszczytnej akcji był ówczesny Prezydent R.P. Lech Kaczyński. Uczniowie naszej szkoły posadzili dwa Dęby Pamięci czcząc pamięć dwóch polskich oficerów-bohaterów zamordowanych w 1940 r. przez NKWD: mjr. Jerzego Pepłowskiego (Katyń) i ppor. Kazimierza Goszczyckiego (Twer).

Podniosła uroczystość odbyła się 5 kwietnia 2011 roku na terenie Parafii Św. Barbary przy ul. Emilii Plater. Po uroczystej mszy świętej uczniowie ZSSiL Nr 1 posadzili Dęby Pamięci i na granitowym kamieniu umieścili stosowne tabliczki informujące o naszych Bohaterach. Miejsce pamięci zostało poświęcone przez ówczesnego proboszcza Parafii. Te wyjątkowe uroczystości poświęcone uczczeniu pamięci w/w polskich oficerów zostały w dniu 7 kwietnia 2011 r. opisane i upowszechnione przez wspomnianą wyżej Panią Annę Dziemską z Katolickiej Agencji Informacyjnej, która napisała artykuł pt. „Patriotyzm z pokolenia na pokolenie”. Natomiast w Wiadomościach Parafialnych nr 5 z 2011 r. opublikowała artykuł „Katyń – ocalić od zapomnienia”.

Przełomowym wydarzeniem w historii tej szkoły przede wszystkim przy moim udziale była zmiana jej siedziby i przeprowadzka do Dzielnicy Ochota do budynku Technikum Kolejowego przy ul. Szczęśliwickiej 56. Mimo licznych protestów nauczycieli i uczniów Rada Warszawy podjęła uchwałę o zmianie siedziby szkoły; ja byłem orędownikiem tej zmiany, gdyż polepszyły się radykalnie warunki lokalowe szkoły, a przede wszystkim został wybudowany kompleks/hala dydaktyczna i stacja diagnostyczna do nauki zawodu! Jednak mimo lepszych warunków lokalowych sąsiadowanie pod jednym dachem z Technikum Nr 7 d. „Kolejówka” na nastręcza wielu sporów kompetencyjnych w zakresie gospodarowania mieniem szkolnym!

6. Nauczyciel i dyrektor Zespołu Szkół nr 125: Gimnazjum nr 43 im. Wojska Polskiego i IX Liceum Ogólnokształcące im. Klementyny Hoffmanowej, ul. Hoża 88 w latach 2014-2017.

Głównym moim zadaniem jako dyrektora Zespołu Szkół nr 125 była integracja społeczności szkolnych IX LO i Gimnazjum nr 43, które po połączeniu w Zespół Szkół zostały przeprowadzone z ul. Emilii Plater do odremontowanego gmachu przy ul. Hożej 88, w którym do roku 2012 mieścił się Zespół Szkół Samochodowych i Licealnych nr 1. Szkoły, które dotychczas od swego powstania były samodzielne, musiały dostosować się do współpracy w ramach Zespołu Szkół; to nie było takie łatwe i nastręczało wiele problemów. Jednak ta kilkuletnia integracja w ramach Zespołu Szkół nr 125 pod moim kierunkiem zakończyła się sukcesem, gdyż np. nauczyciele w ramach Zespołu mogli prowadzić zajęcia edukacyjne zarówno w gimnazjum, jak też w liceum. Pod koniec mojej kadencji w roku 2016 dokonano zmiany w ustroju szkolnym i wdrożono proces likwidacji gimnazjów!

Niebawem po objęciu stanowiska dyrektora szkoły, w dniu 21 listopada 2014 r. zorganizowałem obchody Jubileuszu 140-lecia istnienia Liceum im. K. Hoffmanowej. Ale najważniejszym moim wkładem było szybkie zapewnienie funduszy na nowy sztandar Liceum, który został ufundowany przez Burmistrza Dzielnicy Śródmieście, poświęcony w Kościele Św. Barbary, przy ul. E. Plater i wręczony podczas jubileuszowej uroczystości.

Wybrane elementy twórczych inicjatyw i działalności społecznej.

I. W kwietniu 1990 roku byłem Sekretarzem Terytorialnej Komisji Wyborczej dla Dzielnicy Praga Południe (pierwsze wybory samorządowe).

II. W dniach 27-30 stycznia 1990 roku uczestniczyłem w IX ostatnim Zjeździe PZPR i jednocześnie Kongresie Założycielskim Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej. Po powrocie z Kongresu byłem założycielem i pierwszym przewodniczącym nowej partii polskiej lewicy SdRP w Dzielnicy Warszawa Praga Południe.

III. W latach 1987-91 pełniłem funkcję Prezesa Zarządu Dzielnicowego Ligi Obrony Kraju Warszawa Praga Południe. Za tę działalność otrzymałem stopień porucznika rezerwy Wojska Polskiego.

IV. W latach 1992-1998 byłem członkiem Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Ministrze Edukacji Narodowej.

V. W latach 2014-2015 byłem członkiem Zespołu do spraw jakości, zakresu stosowania i zmian w dokumentacji prowadzonej przez szkoły i placówki przy Ministrze Edukacji Narodowej.

VI. Jestem współfundatorem/założycielem Fundacji „dla dobra dziecka”, która do dzisiaj działa pod patronatem Związku Nauczycielstwa Polskiego. Pełniłem jako wolontariusz funkcję dyrektora Niepublicznej Placówki Doskonalenia Nauczycieli „Autokreacja” w ramach tej Fundacji.

VII. W 2007 roku pod moim kierownictwem i redakcją powstało opracowanie pn. „Sześciolatki w Polsce. Raport 2006: diagnoza badanych sfer rozwoju w Województwie Mazowieckim”. Raport został opracowany w ramach projektu badawczego „Dziecko sześcioletnie u progu nauki szkolnej” współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej oraz Budżetu Państwa w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.